Lokelma 5g Abacus Pdr Orale Suspensie Zakje 30

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik Serumkaliumgehaltes Het serumkalium dient te worden gemonitord wanneer hier een klinische indicatie voor is, bijvoorbeeld na aanpassingen aan geneesmiddelen die van invloed zijn op het serumkaliumgehalte (zoals RAAS-remmers [renine-angiotensine-aldosteronsysteem-remmers] of diuretica) en na dosistitratie van Lokelma.

De frequentie van monitoring hangt af van verschillende factoren, waaronder andere geneesmiddelen, progressie van chronische nierschade en inname van kalium via de voeding. Hypokaliëmie Hypokaliëmie kan worden waargenomen (zie rubriek 4.8). In dergelijke gevallen kan een dosistitratie vereist zijn zoals beschreven onder onderhoudsfase onder 'Dosering' om matige tot ernstige hypokaliëmie te voorkomen. Bij patiënten met ernstige hypokaliëmie dient het gebruik van Lokelma te worden stopgezet en dient de patiënt opnieuw te worden geëvalueerd. Verergering van reeds bestaand hartfalen Patiënten met reeds bestaand hartfalen, in het bijzonder patiënten bij wie een verhoogde natriuminname kan leiden tot hypervolemie en decompensatie, moeten worden gecontroleerd op tekenen van verergering van hartfalen. Deze tekenen kunnen bestaan uit verergerde dyspneu, oedeem en snelle gewichtstoename en moeten worden behandeld volgens de standaard klinische praktijk (zie rubriek 4.8). QT-verlenging Gedurende correctie van hyperkaliëmie kan verlenging van het QT-interval worden waargenomen als fysiologisch gevolg van een afname van het serumkaliumgehalte. Risico op interactie met röntgenstraling Natriumzirkoniumcyclosilicaat is mogelijk radio-opaak. Röntgenlaboranten dienen hier rekening mee te houden bij het maken van abdominale röntgenfoto's bij de patiënt. Intestinale perforatie Het risico op intestinale perforatie bij het gebruik van Lokelma is momenteel niet bekend. Omdat intestinale perforatie is gemeld bij kaliumbinders waaronder Lokelma, dient specifiek aandacht te worden geschonken aan klachten en symptomen gerelateerd aan intestinale perforatie. Natriumgehalte Dit geneesmiddel bevat ongeveer 400 mg natrium per dosis van 5 g, equivalent aan 20% van de door de WHO aanbevolen maximale dagelijkse natriuminname van 2 g natrium voor een volwassene. Lokelma heeft een hoog natriumgehalte. Hier dient in het bijzonder rekening mee gehouden te worden bij mensen met een zoutarm dieet.

Lokelma is geïndiceerd voor de behandeling van hyperkaliëmie bij volwassen patiënten (zie rubriek 4.4 en 5.1).

4.5 Interacties met andere geneesmiddelen en andere vormen van interactie Effect van andere geneesmiddelen op natriumzirkoniumcyclosilicaat Aangezien natriumzirkoniumcyclosilicaat niet door het lichaam wordt geabsorbeerd of gemetaboliseerd, zijn er geen effecten van andere geneesmiddelen te verwachten op de farmacologische werking van natriumzirkoniumcyclosilicaat. Effect van natriumzirkoniumcyclosilicaat op andere geneesmiddelen Aangezien natriumzirkoniumcyclosilicaat niet door het lichaam wordt geabsorbeerd of gemetaboliseerd en geen binding van betekenis met andere geneesmiddelen aangaat, zijn de effecten op andere geneesmiddelen beperkt. Natriumzirkoniumcyclosilicaat kan de pH in de maag tijdelijk verhogen door de absorptie van waterstofionen en kan leiden tot veranderingen in de oplosbaarheid en absorptiekinetiek van gelijktijdig toegediende geneesmiddelen met een pH-afhankelijke biologische beschikbaarheid. In een klinisch onderzoek naar de geneesmiddeleninteractie uitgevoerd bij gezonde proefpersonen leidde gelijktijdige toediening van natriumzirkoniumcyclosilicaat en amlodipine, clopidogrel, atorvastatine, furosemide, glipizide, warfarine, losartan of levothyroxine niet tot klinisch relevante geneesmiddeleninteracties. Net zoals bij gelijktijdige toediening van dabigatran en andere maagzuurregulerende middelen, waren de Cmax- en AUC-waarden van dabigatran ongeveer 40% lager bij gelijktijdig gebruik met natriumzirkoniumcyclosilicaat. Voor geen van deze geneesmiddelen is een aanpassing van de dosering of scheiding van de doseringstijd vereist. Natriumzirkoniumcyclosilicaat dient echter minstens 2 uur voor of 2 uur na orale geneesmiddelen met een klinisch relevante gastrische pH-afhankelijke biologische beschikbaarheid te worden toegediend. Voorbeelden van geneesmiddelen die 2 uur voor of na natriumzirkoniumcyclosilicaat moeten worden toegediend om een mogelijke interactie veroorzaakt door een tijdelijke verhoging van de gastrische pH te voorkomen zijn antimycotica van het azoltype (ketoconazol, itraconazol en posaconazol), middelen tegen HIV (atazanavir, nelfinavir, indinavir, ritonavir, saquinavir, raltegravir, ledipasvir en rilpivirine) en tyrosinekinaseremmers (erlotinib, dasatinib en nilotinib). Natriumzirkoniumcyclosilicaat mag zonder scheiding van doseringstijden gelijktijdig worden toegediend met orale geneesmiddelen waarvan de biologische beschikbaarheid niet afhankelijk is van de pH. In een ander onderzoek naar de geneesmiddeleninteractie uitgevoerd bij gezonde vrijwilligers leidde gelijktijdige toediening van 15 g Lokelma en 5 mg tacrolimus tot een verlaging van de AUC en Cmax van tacrolimus met respectievelijk 37% en 29%. Daarom moet tacrolimus minstens 2 uur voor of 2 uur na Lokelma worden ingenomen. In hetzelfde onderzoek toonde gelijktijdige toediening van Lokelma en ciclosporine geen klinisch relevante interactie aan.

Samenvatting van het veiligheidsprofiel De meest frequente bijwerkingen die werden gemeld waren hypokaliëmie (4,1%) en oedeemgerelateerde bijwerkingen (5,7%).

In 2 klinische onderzoeken met open-label blootstelling aan Lokelma tot 1 jaar bij 874 proefpersonen zijn de volgende voorvallen gemeld als gerelateerd door de onderzoekers: gastro-intestinale voorvallen [constipatie (2,9%), misselijkheid (1,6%), diarree (0,9%), abdominale pijn/distensie (0,5%) en braken (0,5%)] en overgevoeligheidsreacties [rash (0,3%) en pruritus (0,1%)]. Deze voorvallen waren mild tot matig van aard; geen enkel voorval werd gerapporteerd als ernstig en ze verdwenen doorgaans terwijl de patiënt de behandeling voortzette. Omdat het hier onderzoeken met een open-label design betreft, kan een causaal verband tussen deze voorvallen en Lokelma niet met zekerheid worden vastgesteld.

In klinische onderzoeken uitgevoerd in landen met een overwegend Aziatische bevolking kwam constipatie met een geschatte frequentie van 8,9% voor bij niet-dialysepatiënten die Lokelma kregen; dit werd opgelost door dosisaanpassing of stopzetting van de behandeling.

In een gepoolde analyse van drie placebogecontroleerde klinische onderzoeken met Lokelma bij patiënten zonder dialyse, trad bij sommige patiënten met reeds bestaand hartfalen een verergering van hartfalen op, met een frequentie van 13,6% (30/220) bij Lokelma en 5,7% (12/209) bij placebo. In de meeste gevallen trad herstel op met passende klinische behandeling zonder stopzetting van Lokelma (zie rubriek 4.4).

Tabel met bijwerkingen Het veiligheidsprofiel van Lokelma is geëvalueerd in klinische onderzoeken met 1.760 patiënten, waarbij 507 patiënten gedurende één jaar aan het middel zijn blootgesteld.

De bijwerkingen die zijn vastgesteld in gecontroleerde onderzoeken en post-marketing rapportages worden weergegeven in tabel 1. Onderstaande bijwerkingen zijn geclassificeerd volgens frequentie en systeem/orgaanklasse (SOC). Voor de frequentie van bijwerkingen is de volgende conventie gebruikt: Zeer vaak (≥ 1/10); Vaak (≥ 1/100, < 1/10); Soms (≥ 1/1000, < 1/100); Zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000); Zeer zelden (< 1/10.000); Niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Tabel 1. Lijst van bijwerkingen in klinische onderzoeken en post-marketing rapportages Systeem/orgaanklasse Zeer vaak Vaak Voedings- en stofwisselingsstoornissen Hypokaliëmie Maagdarmstelselaandoeningen Constipatie Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Oedeemgerelateerde bijwerkingen Hartaandoeningen Verergering van reeds bestaand hartfalen

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen

Hypokaliëmie In klinische onderzoeken ontwikkelde 4,1% van de patiënten behandeld met Lokelma hypokaliëmie met een serumkaliumgehalte van minder dan 3,5 mmol/l. Dit werd verholpen door de dosering aan te passen of het gebruik van Lokelma stop te zetten.

Oedeemgerelateerde bijwerkingen Oedeemgerelateerde bijwerkingen, waaronder vochtretentie, gegeneraliseerd oedeem, hypervolemie, lokaal oedeem, oedeem, perifeer oedeem en perifere zwelling, werden gemeld door 5,7% van de patiënten behandeld met Lokelma. De bijwerkingen werden alleen in de onderhoudsfase waargenomen en werden vaker waargenomen bij patiënten die werden behandeld met 15 g. Tot 53% van deze bijwerkingen werd behandeld door het voorschrijven van een diureticum of een dosisaanpassing van een diureticum; voor de overige bijwerkingen was geen behandeling vereist.

Melding van vermoedelijke bijwerkingen Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico's van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.3 Contra-indicaties Overgevoeligheid voor de werkzame stof.

Zwangerschap Er zijn geen gegevens beschikbaar over het gebruik van natriumzirkoniumcyclosilicaat bij zwangere vrouwen. De resultaten van dieronderzoek duiden niet op directe of indirecte schadelijke effecten wat betreft reproductietoxiciteit (zie rubriek 5.3). Uit voorzorg heeft het de voorkeur het gebruik van Lokelma te vermijden tijdens de zwangerschap. Borstvoeding In een postnataal onderzoek bij ratten had maternale blootstelling aan natriumzirkoniumcyclosilicaat geen effect op de postnatale ontwikkeling. Vanwege de fysisch-chemische eigenschappen wordt natriumzirkoniumcyclosilicaat niet systemisch geabsorbeerd en wordt niet verwacht dat natriumzirkoniumcyclosilicaat in moedermelk wordt uitgescheiden. Er worden geen effecten op met moedermelk gevoede pasgeborenen/zuigelingen verwacht aangezien de systemische blootstelling van de borstvoeding gevende vrouw aan natriumzirkoniumcyclosilicaat verwaarloosbaar is. Lokelma kan tijdens de borstvoeding worden gebruikt. Vruchtbaarheid Er zijn geen gegevens beschikbaar over het effect van natriumzirkoniumcyclosilicaat op de vruchtbaarheid bij de mens. Bij ratten was er geen effect op de vruchtbaarheid bij behandeling met natriumzirkoniumcyclosilicaat.

4.2 Dosering en wijze van toediening Dosering Correctiefase De aanbevolen aanvangsdosis Lokelma is 10 g. De dosis dient driemaal daags oraal te worden toegediend als een suspensie in water. Wanneer normokaliëmie is bereikt, dient de onderhoudsbehandeling te worden gevolgd (zie hieronder). Normokaliëmie wordt doorgaans binnen 24 tot 48 uur bereikt. Indien de patiënt nog steeds hyperkaliëmisch is na 48 uur behandeling, kan hetzelfde behandelingsschema gedurende 24 uur worden voortgezet. Indien normokaliëmie niet binnen 72 uur na aanvang van de behandeling wordt bereikt, dienen andere behandelopties te worden overwogen. Onderhoudsfase Wanneer normokaliëmie is bereikt, dient de minimale werkzame dosering Lokelma te worden vastgesteld om terugkeer van hyperkaliëmie te voorkomen. Voor het behoud van een normaal kaliumgehalte wordt een aanvangsdosis van 5 g per dag aanbevolen, met naar behoefte een mogelijke opwaartse titratie tot 10 g eenmaal daags of een neerwaartse titratie tot 5 g om de dag. Voor de onderhoudsbehandeling dient niet meer dan 10 g eenmaal daags te worden gebruikt. De serumkaliumgehaltes moeten tijdens de behandeling regelmatig worden gemonitord (zie rubriek 4.4).

Gemiste dosis Indien een patiënt een dosis mist, dient hij/zij de volgende gebruikelijke dosis op het normale tijdstip in te nemen. Speciale patiëntengroepen Patiënten met nierinsufficiëntie Er zijn geen aanpassingen in normale dosering noodzakelijk voor patiënten met nierinsufficiëntie die geen chronische hemodialyse ondergaan. Voor patiënten die gedialyseerd worden, dient Lokelma enkel toegediend te worden op dagen zonder dialyse. De aanbevolen startdosis is 5 g eenmaal daags. Om normokaliëmie (4,0-5,0 mmol/l) te bereiken, mag de dosis wekelijks naar boven of beneden getitreerd worden op basis van de serumkaliumwaarde voor dialyse na het lange interdialyse-interval (long inter dialytic interval [LIDI]). De dosis kan aangepast worden met intervallen van één week met stappen van 5 g tot maximaal 15 g eenmaal daags op dagen zonder dialyse. Het wordt aanbevolen om het serumkalium wekelijks te controleren wanneer de dosis wordt aangepast. Zodra normokaliëmie is bereikt, dient het kalium regelmatig te worden gecontroleerd (bijv. maandelijks of vaker op basis van klinische beoordeling inclusief veranderingen van de hoeveelheid kalium in het dieet of medicatie die het serumkalium kan beïnvloeden). Patiënten met leverinsufficiëntie Er zijn geen aanpassingen van de normale doseringen noodzakelijk voor patiënten met leverinsufficiëntie. Ouderen Er worden geen speciale dosis- en toedieningsrichtlijnen aanbevolen voor deze populatie. Pediatrische patiënten De veiligheid en werkzaamheid van Lokelma bij kinderen en adolescenten (< 18 jaar) zijn niet vastgesteld. Er zijn geen gegevens beschikbaar. Wijze van toediening Voor oraal gebruik. De gehele inhoud van het (de) sachet(s) dient te worden geleegd in een drinkglas met ongeveer 45 ml water. Het geheel moet goed worden geroerd. De smaakloze vloeistof dient te worden gedronken terwijl deze nog troebel is. Het poeder lost niet op. Als het poeder naar de bodem zakt, moet de vloeistof opnieuw worden geroerd en worden ingenomen. Spoel het glas indien nodig met meer water om ervoor te zorgen dat de gehele inhoud van het sachet wordt ingenomen. De suspensie kan met en zonder voedsel worden ingenomen.